pequeno poema ridículo

 quero escribir poesía pero dáme medo que o que escriba sexa ridículo

 porque a poesía é sentimento 

 e os meus sentimentos son ridículos

soidade entre a multitude

 vou andando pola rúa e as bágoas rodan polas miñas meixelas

 ao ritmo dos meus pasos

paso entre a xente mirando o chan, pero aínda así podo ver nas súas miradas o desconcerto, a pena, o asco que lles produzo

vou andando pola rúa e as bágoas rodan polas miñas meixelas

paso entre a xente mirando o chan, pero aínda así podo ver nas súas miradas que eles non sofren

van de compras, toman os seus cafés, van aos seus traballos

hai algunha ollada triste entre a xente

pero ningunha empapada de bágoas

vou andando pola rúa e as bágoas rodan polas miñas meixelas

porque son débil 

porque non estou feita para a vida

porque xa non aguanto máis

avergónzame que me miren pero dáme igual

porque non o soporto

a presión no peito é tan grande que me falta o aire

e eles míranme coas súas miradas sen bágoas pero dáme igual

porque os odio

porque quero gritarlles si eles non sofren

si eles non son débiles

si están feitos para a vida

si aguantan máis

quero gritarlles e decirlles que os odio

por ir de compras, tomar os seus cafés, ir aos seus traballos

e non andar pola rúa

con bágoas nas súas meixelas

sobre a desesperanza

 como vivir sabendo que xa non hai motivos para vivir

como vivir sabendo a nin a túa existencia, nin a de ninguén, ten sentido algún

que o noso día a día se basa en sobrevivir

estudiar para poder traballar, traballar para ter cartos, ter cartos para sobrevivir

comer sano e facer exercicio para estar saludable, para non enfermar, para sobrevivir

pero os cartos nunca son suficientes e as enfermidades acaban vindo. porque a supervivencia é efímera.

por que pasar unha vida de sufrimiento. por que intentar sobrevivir cando estás condenado ao sufrimiento.

a vida é unha loita constante e eu non son o suficientemente forte para enfrentala

guess i'm not the fighthing kind

wouldn't mind it if you were by my side

but you are long gone

outlander t3 e8

hai noites coma esta nas que o que máis me atormenta son todos os erros que cometín.

por unha vez non falo da culpa coa que cargo por acabar con nós
ao fin e ao cabo estou tranquila sabendo que esa culpa a compartimos en certa maneira

desta vez falo doutra culpa
a de ser eu

a das cousas que dixen
ou fixen
que realmente non se corresponden con quen son
ou si se correspondían con quen era
pero que dende logo xa non son

e querías a esa persona
porque eu non solo era as cousas que dixen
ou as cousas que fixen

aínda que ás vecces a miña persona desdibuxárase polas cousas que dixen
ou fixen
ti querías a esa persona

pero eu xa non son nada deso

porque aínda que sempre fun máis que as cousas que dixen
ou fixen
as cousas que dis
e fas
son parte de ti
e fante esa persona

e eu
eu xa non son a persona que querías

fogar

1. Lugar da cociña, da casa, dunha caldeira etc. onde se fai o lume.

2. Casa familiar.

3. Conxunto de persoas unidas por lazos directos de parentesco.

4. Local destinado á vida social de persoas con actividades ou procedencia común.

Gustaríame sentirme así neste sitio pero tampouco o consigo na miña propia casa. Só esperaba que o sentimento tan desagrable que sentía cada vez que entraba pola porta se esvaecera. Supoño que terei que irme afacendo a que as cousas nunca salgan ben.

Unha vez conseguín que fogar fora unha persoa. Nunca me sentín tan na casa como entón. Pero polo de agora simplemente o teño que intentar con este recuncho temporal.

strangers

I don't know your face no more
or feel the touch that I adore
I don't know your face no more
it's just a place I'm looking for

we might as well be strangers in another town
we might as well be living in a different world
we might as well
we might as well
we might as well

I don't know your thoughts these days
we're strangers in an empty space
I don't understand your heart
it's easier to be apart

we might as well be strangers in another town
we might as well be living in a different world
we might as well
we might as well
we might as well
be strangers

for all I know of you now


I have to say that it's kind of hard to have him so close and yet so far. I look for him everywhere down the street, hoping to see him; although, I don't feel like talking to him. I know he doesn't want to see me. And even if he does, not as bad as I want. 
It's okay though.
It just makes me kind of sad after everything that I don't know a thing about him. I know it's for good, but I miss him so damn much.

sobre a esperanza

Dáme medo ter esperanza.

    Síntome ridícula cada vez que penso nel (todos os días). Unha voz dentro de min abrúmame nos meus peores momentos recordándome que el non estará pensando xa en min.

     Hai días nos que estou distraída e síntome moi ben conmigo mesma cando a miña mente non o busca. Gústame pensar que o seu recordo se está a borrar da miña mente, dos meus beizos, da miña pel.

    Pero o certo é que a súa pegada en min é imborrable e sempre acabo volvendo a el. Estase volvendo tortura.

    Dado que parece inevitable, quizáis debería aceptalo. Aceptar que o seu recordo vivirá sempre conmigo, aceptar que unha parte de min se foi con el e, sobre todo, aceptar que sempre haberá algo dentro de min desexando que volva e que todo poida volver a ser como era.

    Quizáis ter esperanza non me fai ser unha persona ridícula. Quizáis debería usar esa ilusión a intentar seguir adiante. Que o recordo de bos momentos me dea as forzas para volver a eles. Pero son incapaz.

      

qué me agobia

19/08/2019  1:19

-soledad

-no tener amigos

-no volver a sentir amor

-que nadie me vuelva a querer

-el sentido de la vida

-no estar disfrutando de la juventud

-no volver a ser feliz

-ser una persona de mierda

-no superarlo

-que ya me haya superado

1:49
-no ser suficiente
-que nunca me haya querido


11/09/2019  0:18
-quedarme sin fuerzas para seguir intentándolo

my girlfriend washed my hair

   It felt so good. We don't normally shower together, but today we did. Nothing sexual happend or anything but I just feel so on cloud nine right now.

   When I reached for the shampoo she said "wait", and grabbed it herself and started running it through my hair, lathering it over my scalp and massaging my head. I swear ir felt so good I just shut my eyes and felt like I was floating. Then she took the soap and started sudsing me up, and used her body to spread it all over me, and rinsed me clean, using her hands to splash me and running her fingers through my hair and spending like a good five minutes just rinsing my hair and kissing my back and chest. It was almost surreal.

   I just feel so incredibly loved right now, I almost got overwhelmed and started crying from being so happy while she was doing it. I've never had a girlfriend be so gentle and make me feel like this. I've always been with people who were very cold and I'm not used to this feeling. And I've got no one I can really express things like this to. Which, when I think of it, is really pretty screwed up.

  I love her so much.

   Son incontables as veces nas que ti tamén me lavaches o pelo. Non literalmente, pero puiden experimentar todas as sensacións que este chico describe.

  Cada vez que estábamos tumbados na cama, e pasabas o teu brazo por enriba da miña cintura, achegándome a ti. Os bicos no hombro. As caricias na espalda. Eu tamén me sentín on cloud nine todas esas veces.

  Tanto, que estando sola rememoraba a cada momento do día todas estas sensacións. E só de imaxinalo xa me producía arrepíos. Non me gusta admitir que aínda a día de hoxe o sigo facendo ás veces.

    Non podería elexir só un momento favorito contigo, pero un dos que sempre levarei conmigo foi sentirme precisamente overwhelmed and started crying from being so happy. Recordo estar tumbada enriba de ti, mirándonos aos ollos, nunha época na que xa todo iba mal e pouco quedaba por facer. E aínda así, ante tal desesperanza que invadía as nosas vidas, sentir por un momento que si estabas conmigo todo podería ir ben. 

     A ti escapóuseche unha lágrima porque decías que era moi guapa. Menudo zalamero! Aínda se me escapa unha risa cada vez que o penso. 

    Un amigo dixérache que eu era a túa, e foi nese momento cando eu che dixen que ti tamén eras o meu. No seu momento creíno, pero agora sei que as cousas que di un amigo sobre as chavalas non valen nada. Aínda onte á noite un amigo de meu irmán me lle estivo decindo que a súa nova moza era a súa. Pero o mesmo dixera de todas as anteriores.

   Sin embargo, eu nunca dixen nada tan en serio. Aínda agora, cando xa fai tanto tempo deses momentos e todos os recordos están emborronados sin saber discernir entre o que foi real e o que nunca existiu, sei que foi algo que realmente sentía no momento.

   Sei que son afortunada por ter experimentado algo tan forte e tan profundo aínda que xa se acabara. De verdad que sei que o son, pois nunca esperei coñecer o amor e vivir sentimentos tan profundos. 

     Pero agora que o probei e sei o ben que se sinte, atemorízame a soa idea de pensar que quizais esa foi a última vez que mirara a alguén aos ollos e supera que quería pasar toda a miña vida ao seu carón.

   Atemorízame pensar que tal vez nunca me volvan lavar o pelo.

bedshaped

many's the time I ran with you down

the rainy roads of our old town

many the lives we lived in each day

and buried all together

don't laugh at me...

don't look away...

you'll follow me back

with the sun in your eyes

and on your own

bedshaped on legs of stone

you'll knock on my door and up we'll go

in white light...

I don't think so

but what do I know?

what do I know?

I know...

I know you think I'm holding you down

and I've fallen by the wayside now

and I don't understand the same things as you

but I do

don't laugh at me...

don't look away...

you'll follow me back

with the sun in your eyes

and on your own

bedshaped on legs of stome

you'll knock on my door and up we'll go

in white light...

I don't think so

but what do I know?

what do I know?

I know...

"This song is about feeling that you've been "left behind" by a lover, and about hoping that you'll be reunited one day so that you can live out the end of your lives together the way you started them and hope that they'll eventually want to get away from the bright lights and come back home" -Tim Rice-Oxley